Dove 

Potiranje lica nakon dove

Podijelite!

Prenosi se od Ibn Abasa da je Poslanik, a.s., rekao: “Zaista onaj koji pogleda u knjigu svoga brata on gleda u vatru, molite Allaha unutrašnjim dijelovima šaka a nemojte Ga moliti spoljašnjim, a kada završite, potrite njima svoje lice.”[1]

Od Ibn Abasa: “Kada molite Allaha molite Ga unutrašnjim dijelovima šaka a nemojte Ga moliti spoljašnjim, a kada završite, potrite njima svoje lice.”[2]

 

Od Ibn Abasa: “Kada tražiš od Allaha traži unutrašnjošću svojih šaka a ne njihovom spoljašnjošću, a kada završite potrite njima svoje lice.”[3]

 

 

 

Od Ibn Omera se prenosi da je Poslanik, a.s., rekao: “Zaista je vaš Gospodar sramežljiv i Plemenit, stidi se da vrati čovjekove ruke prazne kada ih podigne, pa kada neko od vas podigne svoje ruke neka kaže: O Živi, nema drugog bog osim Tebe” – tri puta, zatim, kada vrati svoje ruke neka potre taj hajr po svom licu.”[4]

 

Prenosi Zuhri: “Poslanik je dizao ruke do prsa kada bi učio dovu a zatim bi njima potrao svoje lice.”[5]

 

Prenosi se od Omera: “ oslanik, kada bi podigao ruke da uči dovu, ne bi ih spuštao dok ne bi njima potrao svoje lice.”[6]

 

Komentarišući ovaj hadis, Imam San’ani je rekao: “U ovom hadisu je dokaz za propisanost potiranja lica rukama nakon završene dove. Rečeno je da je to radi toga što Allah ne vraća te ruke bez ičega, pa kao da taj rahmet koji se spusti treba da se prolije na lice koje je najčasniji deo ljudskog tijela i najpreči za počast.”[7]

 

Kaže Abdul Fettah Ebu Gudde: “O ispravnosti ovog hadisa svjedoči i hadis kojeg bilježi Buhari u Edebul Mufredu od Ebu Nuajma: “Video sam Ibn Omera i Ibnuz Zubejra da uče dovu i potiru šakama lice.”[8] Ibn Omer je ravija ovog hadisa od Omera pa je ovaj njegov postupak na osnovu tog hadisa. Takođe, od onoga što hadis čini sahihom je i radnja učenjaka po njemu a kako je tek kada po njemu rade učenjaci od ashaba. Na osnovu svega toga, ovaj hadis je Sahih.”[9]

 

Es Saib ibn Jezid prenosi od svoga oca da je Allahov Poslanik, a.s., kada bi učio dovu, digao bi ruke a potom potrao lice rukama.[10]

 

Ulema četiri mezheba složila se da je potiranje lica nakon dove pohvaljeno:

Kaže El Haskefi El Hanefi: “Potiranje lica nakon dove je sunnet po najispravnijem govoru u mezhebu.”[11]

Kaže se u Fetava Hindijje: “A potiranje lica nakon dove: Kažu naši učenjaci: Dozvoljeno je, a mnogi od njih kažu da je to najispravnije mišljenje u mezhebu jer su po tom pitanju došle mnoge predaje.”[12]

Kaže En Nefravi El Maliki: ”Razišla se ulema po pitanju potiranja lica nakon dove a ono što se bilježi kod Tirmizija od Omera po tom pitanju dokazuje nam da je Poslanik a.s. dizao ruke prilikom učenja dove i potirao njima svoje lice kada bi završio sa dovom.” [13]

I kaže: ”I lijepo je da se potre lice rukama nakon dove kao što je to činio Božiji Poslanik a.s..”[14]

Kaže El Budžejremi eš Šafi’i: ”Nije lijepo da se potire nakon dove ništa osim lica jer je preneseno da će svaki deo lica kojeg potre svjedočiti za njega i njegovu dovu.”[15]

Kaže Ibn Kudame El Hanbeli: “A naš govor potvrđuje hadis: “A kada moliš Allaha, dž.š., moli ga okrećući unutrašnji deo šaka ka nebu a ne spoljnjim dijelom, a kada završiš potri njima svoje lice.” kojeg bilježe Ibn Madže i Ebu Davud.”[16]

Kaže Es Sefarejni El Hanbeli: ”I od lijepih stvari je da moli za dobro i da rukama potre svoje lice nakon dove.” [17] 

 

[1] Ebu Davud, 2/ 104

[2] Mustedrek, Hakim, 1/ 536

[3] Ibn Madže, 2/ 1272

[4] Mu’džemul Kebir, Taberani, 12/ 323

[5] Abdurrazak, 2/ 247, i kaže da je hadis Sahih

[6] Tirmizi, 5/ 131; Bulugul Meram , Ibn Hadžer El Askalani, str. 498. gdje kaže: “ Biljezi ga Tirmizi a ovaj hadis ima potpora od kojih je hadis Ibn Abasa kojeg bilježi Ebu Davud a skup ovih hadisa ukazuje da je ovaj hadis Hasen.”

[7] Subulu Selam, San’ani, 4/ 427

[8] Edebul Mufred, Buhari, 2/ 68

[9] Selasu Resail fi Istihbabid du’a, Abdul Fettah Ebu Gudde

[10] Ebu Davud, br. 1492, 2/ 79; Ahmed; Ebu Nu’ajm

[11] Šerhul Haskefi, Muhammed ibn Ali ibn Muhammed El Hanefi El Haskefi, 1/ 507

[12] Fetava Hindijje, 5/ 318

[13] El Fevakihu Divai, Ahmed ibn Gunejm ibn Salim En Nefravi, 2/ 330

[14] Ibid. 2/ 335

[15] Hašijetul Budžejremi ala Šerhil Menhedž, Sulejman ibn Muhammed El Budžejremi, 1/ 208

[16] El Mugni, Ibn Kudame, 1/ 449

[17] Gizaul Elbab, Muhammed ibn Ahmed ibn Salim Es Sefarejni, 2/ 516

 

EbuHanife.net

Related posts